Over de Ilandweg

Hoi Willem,
Ik reageer op deze manier maar even op jouw foto's van Curaçao omdat ik zo snel niet kon vinden waar ik dat anders kon doen.
Via mijn dochter kwam ik op jouw blog terecht. Met verbazing heb ik alles gelezen en herkend.
In de jaren voordat jullie gezin op de Ilandweg 9 hebben gewoond heeft de familie de Waard (ik dus) daar een aantal jaren gewoond. Ik was toen ongeveer 9 mijn zus 8 en boer 5.
Ik denk dat we er twee jaar hebben gezeten, daarna zijn we naar de Mont Peleestraat verhuisd een zijstraat van de Rotterdamweg op Salinja. Mijn vader werkte als leraar op de Marnixschool en is toen ook van school veranderd en naar de Albert Schweitzerschool gegaan. Ik herkende de foto's van de porch achter het huis waar ik heel vaak op de trap heb gezeten. Ook de foto's op je blog van de binnenkant herkende ik duidelijk en misschien weet je nog dat er een grote flamboyantboom achter in de tuin stond, waar ik veel met mijn vrienden onder heb gespeeld.
Ik weet nog dat de achterkant van het huis om de porch heen in een U-vorm was gebouwd met venetiaanse shutters en twee kleine kamers waar de huishoudhulp sliep.
De Hollandse bakkerij was van de familie Kuhlberg waar ik veel over de vloer kwam. Met het enige meisje van de familie (Ennelony) heb ik nu nog veel contact.
Als we weer eens op Curaçao komen gaan we altijd bij haar langs:)
Ik heb ook nog wel foto's van de Ilandweg 9, ergens in een oude schoenendoos, ik zal ze eens op zoeken als je het leuk vindt en ze je toe sturen.

Groeten en een goed 2015

Gijs de Waard

Antw. Dag Gijs, Wat een leuk berichtje. Ja, die prachtige boom herinner ik me nog. Mijn broertje gebruikte die 'bonen' om er een zwaard van te maken. Ik ben benieuwd naar je foto's. Als je in een reactie je emailadres stuurt, dan stuur ik je een mail. De reactie met het e-mailadres wordt niet gepubliceerd, zodat het privé blijft. Alvast bedankt! Groeten en voor jou en je dierbaren ook een mooi 2015. Willem.

Kerstfeest op Curaçao

Het was een vreemde gewaarwording : Kerst in de tropische zon! Geen sneeuw, geen kou, geen warme chocomelk, geen ijspret, geen bevroren tenen en/of handen! Helemaal niets van de bekende winterse dingen. Het was wel een periode waarin ik met weemoed terugdacht aan Leiderdorp in de winter.

M.S Prins der Nederlanden

Prins der Nederlanden 1961

Het motorschip Prins der Nederlanden voer onder de vlag van de KNSM, Koninklijke Nederlandse Stoomboot Maatschappij. Het schip kwam in 1957 in de vaart. Het passagiersschip bood plaats aan een kleine 200 passagiers en 100 bemanningsleden. Het schip was ruim 130 meter lang en zo'n 17 meter breed. In de zomer van 1966 liep het schip bij de Azoren op de rotsen en raakte zwaar beschadigd. De passagiers werden geëvacueerd en het schip werd versleept naar de lokale haven Faial voor een eerste reparatie. Een paar maanden later keerde het schip terug naar Amsterdam.
Na een jaar opgelegd te zijn geweest is de Prins der Nederlanden in 1973 in Cubaanse handen terecht gekomen. Ruim 10 jaar later kwam het jammerlijk aan zijn eind, toen het in de Cubaanse haven kapseisde en totall loss verklaard werd. Het schip is later in India gesloopt.
Het schip is in de jaren 50 gebouwd door de Scheepswerf en Timmerfabriek Smit in Rotterdam. De motor was een 6 cilinder diesel van 4.500 pk die een maximum snelheid van 15 mijl/uur aan het schip gaf. Een zusterschip was de Oranje Nassau. Met dat schip voeren we terug naar Holland.

Marine schepen op bezoek

Hr.Ms. Dubois (juni 1963)

Hr.Ms. Overijssel

Almirante Clemente (Venezuela)

Hr.Ms. Rotterdam

Smaldeel V op bezoek

Hr.Ms. Pelikaan (1962)

Bij het hek van St Joris

Twee keer heeft pa ons meegenomen naar zijn werk op St. Joris. Hij was telegrafist en werkte dus op het zendstation daar. er was daar veel telexverkeer en ik zag voor het eerst hoe pa de seinsleutel bedienden om in morse tekens berichten te versturen. Ik zag ook papieren linten met gaatjes, die na een mechanische vertaling in tekst op papier werd afgedrukt. Het was een ruimte vol mechanische en piepende geluiden, waarin papier een belangrijke rol speelde. Naast het gebouw stond een hoge zendmast.
Hij nam ons ook een keer mee naar de haven. Dat was in maart 1962. Toen heb ik het vliegkampschip Karel Doorman met een aantal andere schepen en onderzeeboten zien aankomen. Ze maakten deel uit van Smaldeel 5. Tijdens het afmeren van het schip zag ik nog hoe twee bouten van de romp van de Doorman afsprongen toen de wal geraakt werd. Ik zag daarna het aantal dikke lagen verf wat door de tijd heen op de huid was getjet.
Later ben ik aan boord geweest van Hr.Ms. "Zeeleeuw", een van de onderzeeboten waarop mijn pa gevaren heeft. Wat een benauwde en stinkende ruimte zeg!
Pa liet zien hoe hij tegen de torpedo's sliep, hoe zijn werkplek, de radiokamer, eruit zag en de rest van de drijvende holle pijp. Ik kon me niet voorstellen dat zo'n ruimte gevuld met zo'n 50 man weken of maanden lang aan het varen was.

Hr.Ms. Overijssel

Pa is heel selectief met het fotograferen bezig geweest. Er zijn maar een paar foto's van de schepen, maar de Karel Doorman en de beide onderzeeboten ontbreken. Misschien had hij die al te vaak gezien. De torpedobootjagers en onderzeeboten verlieten spoorslag het Smaldeel om koers te zetten naar (Nederlands) Nieuw Guinea. Daar waren infiltraties gaande van Indonesische militairen.
Later kwamen Hr.Ms. Overijssel en Rotterdam, ook torpedobootjagers, op bezoek en het fregat Dubois. Ook de buren van het vaste land, Venezuela, kwamen een keer kijken met de Almirante Clemente.

Oude klassenfoto's Marnix school

Om mij onduidelijke redenen is er geen enkele foto van mij met mijn klas. Terwijl van mijn oudste broer er twee zijn. Ook van de andere kinderen zijn klassenfoto's beschikbaar. En ik weet echt niet waarom ik geen klassenfoto heb.

Joop, gehurkt,  2e van rechts

David, staand, derde van links

Joop, zittend, 2e van rechts

Ruud, zittend, 2e van links

Vrije tijdsbesteding

Ruud en Joop

Van huis uit waren we veel met denksporten bezig. Dammen, schaken, puzzelen enz. Met zoveel kinderen was er altijd wel een tegenstander te vinden. Soms hielden we een competitie, dan was bijna iedereen bezig.
Ik bouwde plastic modellen (Revell) van schepen en vliegtuigen. Op de foto hieronder staat een aantal op de kast. Samen met mijn broer Joop was ik ook geïnteresseerd in alles wat met het leger te maken had. Dankzij een magazine die meneer van der Zande (MLD) meenam, oefenden we op het herkennen van Russische en Amerikaanse gevechtsvliegtuigen. Niet dat we zo druk bezig waren met de Cubaanse kwestie, die zich erg dichtbij afspeelde, maar gewoon uit interesse.

Schaakcompetitie

We voetbalden en zwaaiden geregeld de honkbalknuppel. Vooral het voetbal was een heel andere belevenis dan thuis in Leiderdorp. Geen groen gras, maar een bruine, stoffige vlakte met veel fijn korrelige steentjes. Een soort gravel. Onze voetbal hadden we meegenomen.Pa had die bal in Engeland gekocht. Hij was van echt leer met een binnenbal met ventiel. Als ie opgepompt was, moest het ventiel dubbel gevouwen worden, om er vervolgens een elastiekje omheen te draaien. Zo kon de lucht er niet uit. Daarna moest het ventiel in de bal gepropt worden. Dan kon de opening, die veel weg had van die van een schoen met veters, met een veter dicht geregen worden. Daarvoor was een speciale naald met handvat aanwezig. Zaak was om het uiteinde van de veter keurig weg te werken in de bal. De bal moest geregeld ingevet worden, om hem in goede conditie te houden.
Lezen deden we ook. Veel stripboeken, maar ook Jerry Cotton en Phil Decker(FBI agenten), Lord Lister (Raffles), Dick Bos en Kapitein Rob. We deden ook aan bodybuilding (Charles Atlas), judo en boksen. De laatste twee sporten werden op de Suffisant kazerne beoefend.Ook op het gebied van sport hielden Joop en ik veel bij.