Voor het vertrek

Het vertrek staat gepland op 15 december (de trouwdag van mamma en pappa) 1960. Tot die tijd is er gelegenheid ons voor te bereiden. De maanden die daarna verstrijken laten een alsmaar kaler huis zien. Veel spullen worden ingepakt, maar ook weggegeven aan familie en kennissen. Ik ben van klas 5 naar klas 6 overgegaan. We hebben net een nieuwe hoofdonderwijzer, die meneer Hoek vervangt. Meneer Sleeboom is veel aardiger en rustiger dan die kwaaie Hoek. Helaas maak ik meneer Sleeboom niet zo lang mee. Op school trakteer ik nog omdat ik 12 jaar ben geworden. Dat is drie dagen voor mijn tijdelijk afscheid. Ik spreek met mijn vriendje Ambroos af, dat we elkaar zullen schrijven.
Vanaf het moment dat bekend werd dat we naar Curaçao gaan, is er ook veel onrust in huis. Mijn grote zus heeft verkering en wil eigenlijk niet mee. Maar ze moet, de heftige discussies met haar vriend Jan ten spijt. Misschien een vreemde situatie, dat een jonge vrouw van 18 gewoon met haar ouders mee moet, maar het is 1961 en onze cultuur is toch net even anders dan de Hollandse. Tot groot verdriet en ergernis van de beide geliefden. We gaan per boot naar de zon. De naam van het schip is Prins der Nederlanden. Ik vind het bijzonder om met een schip dat deze naam draagt naar de zon gevaren te worden.

Naar Curaçao!

Verzoek toegestaan. Het hele gezin mag mee.

Het was voorjaar 1960 toen ik van mijn moeder hoorde, dat we naar Curaçao zouden gaan. Ik herinner me nog wel dat ik helemaal op tilt sloeg. Immers, we waren niet van die vakantiegangers en dus helemaal geen wereldreizigers. Thuis hadden we een serie boeken van Douwe Egberts koffie. Een van de boeken had als titel "Naar de West". Dat boek zou de komende periode heel vaak nieuwsgierig doorgebladerd worden.
Mijn vader was net terug na anderhalf jaar op Nederlands Nieuw Guinea te hebben doorgebracht. Hij werd daar als Marineman gedetacheerd, of uitgezonden zo je wilt. Niet veel later kreeg hij bericht dat hij voor een zelfde periode naar Curaçao moest vertrekken. Mijn ouders maakten ernstig bezwaar. Logisch, want mijn vader was nog niet zo lang terug uit de oost. Volgens mijn vader was hem een oor aangenaaid. De zoveelste in zijn Marineloopbaan. Hij moest de plaats innemen van een collega die geen zin had in Curaçao.
Dankzij een bevriende arts mocht pa dit keer het gezin meenemen. Maar dan wel onder de voorwaarde, dat hij drie jaar daar op dat eiland moest blijven. Dat vond ik helemaal geen ramp.